مساوات . پس ناظر در اكتساب ماهيّت هرگاه قرار بدهد در ذهن خود عوارض ماهيّت را ، و استفاده كند از بعض آنها تصوّر آن ماهيّت را ، خواهد دانست كه بعد از حصول اين معنى كه اين عارض عرض مساوى اين ماهيت بوده ، و بعد از آن افاده به غير مىتواند نمود تصوّر آن ماهيّت را به ذكر آن عارض ، و دورى در اين صورت نيست . و اگر تسليم كنيم كه علم به مساوات اولا بايد حاصل شود ، پس اين علم مستلزم علم به تمام ما هبّت از كل وجه نيست كه آخر حاصل مىشود ، و مستلزم دور باشد ، بلكه مستلزم علم بعض وجوه است ، چنانچه گذشت ، و اين اكتساب او از جهت كمال معرفت و تصوّر تام است كه حاصل نمىشود ما قبل « 1 » و مستلزم دور در اين صورت نيست ، پس نزد مصنّف اين تعريفات تعريف لفظى است ، و اصل وجود بديهى است . « 2 » [ ب - 5 ] مسألهء ثانيه در اشتراك وجود است قال : و تردد الذّهن حال الجزم بمطلق الوجود ، و اتحاد مفهوم نقيضه ، و قبول القسمة ، يعطى اشتراكه « 3 » . مصنّف - رحمه اللّه - چون فارغ شد از بيان ماهيّت وجود ، شروع نمود در بيان احكام آن . و اوّل شروع نموده در بيان اشتراك معنى

--> ( 1 ) . الف : - كه حاصل نمىشود ما قبل ( 2 ) . ن ، الف : - پس نزد . . . است ( 3 ) . كشف المراد / 24